اگر قدرت تیم های ملی کشور ها وابستگی شدیدی به پتانسیل و استعداد ذاتی بازیکنانش داشته باشد، قدرت تیم های باشگاهی هر کشور را امکانات آن کشور و میزان سرمایه گذاریشان در فوتبال تعیین می کند. برای نمونه می توان به کشور های آمریکای لاتین از جمله برزیل و آرژانتین اشاره کرد که علی رغم داشتن تیم های ملی بسیار قدرتمند، فاقد لیگ های مطرحی همچون لیگ های اروپایی هستند. همچنین کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس که در سطح ملی، با قدرت های برتر قاره (ژاپن، کره جنوبی، ایران و عرستان سعودی) فاصله دارند اما باشگاهایشان چندین سال قهرمان آسیا شدند. البته این موضوع یک حکم مطلق نیست. نمونه اش همین ژاپن که به لطف سرمایه گذاری بسیار زیادی که انجام داده است از یک تیم درجه دوی آسیایی در 20 سال گذشته، تبدیل به قطب اصلی فوتبال در قاره ی پهناور شده است.
با این اوصاف، آشکار است که تیم های باشگاهی ایران عملا نمی توانند در دایره قدرت فوتبال آسیا قرار بگیرند. برای اثبات این ادعا کافی است نگاهی به عملکرد چند سال گذشته باشگاه های ایرانی در لیگ قهرمانان آسیا بیندازیم. اما امسال سپاهان سنت شکنی کرد و به فینال رسید و اگرچه در فغینال مغلوب حریف ژاپنی شد اما به خوبی از حیثیت فوتبال ایران دفاع کرد و از آن مهم تر موفق شد جواز حضور در جام باشگاه های جهان را کسب کند که افتخار بسیار بزرگی برای یک تیم باشگاهی ایرانی خواهد بود.
پی نوشت: مدت ها بود حسرت حضور در یک مسابقه فینال در دلمان مانده بود!
با سلام
مدتهاست که حسرت چیزهایی رو می کشیم که از فینال یک مسابقه با ارزش ترند !